Wprowadzenie

Powstanie getta warszawskiego przyniosło wiele cierpienia ludności zamieszkującej tamtejsze tereny. Tysiące Żydów było uwięzionych za murami getta, którego budowę Niemcy rozpoczęli już jesienią 1939 roku. W listopadzie 1940 r. nastąpiło zamknięcie getta, co oznaczało brak możliwości poszukiwania jakiejkolwiek pomocy poza jego murami. Opuszczenie getta lub pomoc Żydom skutkowało karą śmierci. Ostatecznym celem Niemców była likwidacja tego miejsca, czyli wymordowanie wszystkich jego mieszkańców. W tym celu zbudowano obozy koncentracyjne m.in. w Bełżcu, Sobiborze i Treblince. Najliczniejsze transporty Żydów kierowane były właśnie do Treblinki. W okresie od lipca do września 1942r. wywieziono z getta 300 tys. Żydów. Ponad 90 tys. zmarło wskutek głodu, chorób, epidemii. W końcowym okresie pozostało ich w getcie ok. 60 tys., wobec których Niemcy postanowili wiosną 1943r. zastosować „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”. Te plany Niemców wyzwoliły wśród mieszkańców getta opór, który dziś nazywamy powstaniem w getcie warszawskim.

W dniu 19 kwietnia 1943r. rozpoczęło się powstanie, które przyniosło nie tylko straty w ludziach, ale również straty materialne. Współcześnie, równie tragiczny los dotknął naszych sąsiadów zza wschodniej granicy. 24 lutego 2022 roku rozpoczął się drugi etap ataku Rosji na Ukrainę, który nadal trwa. Rosjanie zrównali z ziemią część miast, miasteczek i wsi ukraińskich, czego symbolem jest Mariupol, Popasna, Irpień, Izium, Charków i wiele innych. Na ulicach codziennym widokiem stały się martwe ciała, setki zniszczonych domów, niegdyś zamieszkiwanych przez szczęśliwe rodziny i porywane dzieci umieszczane w rodzinach rosyjskich i rosyjskich domach dziecka. Ludzie masowo zaczęli opuszczać kraj w poszukiwaniu pomocy, ochrony zdrowia i życia, przede wszystkim kobiety i dzieci. Agresja rosyjska przyniosła śmierć wielu istnień ludzkich, podobnie jak agresja niemiecka w czasie II wojny światowej. Żydzi w getcie byli zdani tylko na siebie i pomoc, którą pod groźbą kary śmierci nieśli im Polacy. Ukraińcy natomiast mogą dziś liczyć na szeroką pomoc zarówno humanitarną, jak i militarną. Państwem i narodem przodującym w tym zakresie jest Polska i Polacy. Żydzi w getcie podjęli walkę, nie o wolność, o której w tamtym momencie nie można było myśleć, lecz o godną, lżejszą śmierć – nie w komorze gazowej, a od kuli karabinu. Ukraińcy natomiast mogą mieć nadzieję na całkowite wyzwolenie od obecności Rosjan na ich terenie, gdyż świat stanął po ich stronie. Wydaje się, że cywilizowany świat odrobił lekcję historii i zrozumiał, że tylko razem, w jedności można pokonać agresora.

Polacy wykazując się dużą dozą empatii oraz jednocząc się w imię pomocy Ukrainie, przygarnęli do swoich domów uchodźców oraz stale organizują zbiórki na rzecz Ukrainy. Podobnie w czasie II wojny światowej postąpiła Irena Sendlerowa, która wywoziła i ratowała dzieci z getta warszawskiego. Dzieci wyprowadzała za mury getta różnymi drogami, przewożąc je do klasztorów, sierocińców oraz do domów zastępczych. Udało jej się zapewnić schronienie tysiącom dzieci. Polacy obecnie również przyjęli Ukraińców do swoich domów. Irena Sendlerowa i ludzie z nią współpracujący ryzykowali życiem. Wspólnym mianownikiem wówczas i dzisiaj jest otwarcie na drugiego człowieka, dostrzeżenie jego krzywdy i zagrożenia życia.